Rabu, 6 Mac 2013

Cacatan Seorang Pesakit 4*


Air mata hujan mencurah – curah tanpa henti walaupun sewaktu sang pemimpi sedang bekerja.
Angin cuba menembusi lubang – lubang kecil tertingkap bilik ku dengan memikul para – para embun.

 “lihat..” dia membisik ditelinga ku.
 “apa ?..” kata ku dengan nada yang malas.
 “ini.. cuba engkau baca puisi ini.” Katanya.

Puisi : Manusia itu.
 Kerana manusia itu
Mata ku pedih
Kerana manusia itu
Mulut ku di jahit
Kerana manusia itu
Tangan ku kudung
Kerana manusia itu
Kaki ku jadi kaku
Dan.
Kerana manusia itu
Kantung pahala ku bocor
Kerana manusia itu
Jiwa ku dahagakan dosa
Kerana manusia itu
Nafsu ku berkuasa
Kerana manusia itu
Emosi ku bertukar hipokrit

“apa kritikan engkau akan puisi ini” kata nya yang sungguh.
dengan bersahajanya aku membalas “ okey jeew.”

“okey jew?” kata nya yang mahukan aku memberi jawapan yang lain.

“hmmm,, entah la aku tak berapa nak memahami isi yang tersurat puisi ini Cuma apa yang aku dapat gambarkan penulis puisi ini cuba menyampaikan mesej tentang kehampaan nya pada seseorang, sebabnya penulis banyak memasukkan perkataan ‘manusia itu’.. lagi satu, puisi ini macam tak habis lagi kan ?.. mana rangkap seterusnya?” balas ku.

“kerana penulis puisi tu belum mati lagi dan rakaman hidup dia masih lagi berlangsung”. Katanya.
“oh, siapa penulis tu ?.”
“penulis tu adalah salah seorang dari sisa – sisa yang tidak diikhlaskan. Mungkin aku ataupun engkau.”
“apa maksud kau ?.” kata ku yang ingin tahu tentang katanya tadi.
“……………….. tak tahu.” 

Tiada ulasan:

Catat Ulasan